Od początków budownictwa dążeniem budowniczych było tworzenie budowli, które przetrwać mogły wieki zachowując przy tym swój wdzięk i urok. Aby budować mocne budowle potrzebowano mocnego budulca. Początkowo do budowy używano nieobciosanych kamieni układanych kolejno jeden na drugim, po czym utykano powstałe otwory mieszaniną gliny i mchu. Niestety z biegiem czasu zaniedbane mury miały tendencję do pękania i niszczenia w wyniku erozji spoiwa. Z czasem zaczęto obciosywać kamienie, aby lepiej pasowały do siebie. Za mistrzostwo świata można uznać ruiny olbrzymiej Inkaskiej twierdzy Sacsayhuaman z trzema rzędami zygzakowatych murów obronnych symbolizujących zęby pumy . Mury zostały wykonane bez użycia zaprawy, a kamienie tak doskonale oszlifowane, że w spoiny nie sposób jest wetknąć żyletki. Nie wszędzie jednak dysponowano taką techniką i nie w każdym miejscu można było pozwolić na zaniechanie użycia spoiwa, bowiem wysokie i smukłe budowle nie miały by szans przetrwać trzęsień ziemi albo nierównomiernego osiadania fundamentów.
Zanim wynaleziono zaprawę murarską używano innych lepiszczy o podobnych właściwościach. W Mezopotamii kamienne bloki sklejano na gorąco bitumem, który występował lokalnie, natomiast w Starożytnym Egipcie wykorzystywano mieszaninę mułu z Nilu i sieczki. Około 2650 p.n.e przy budowie piramidy Chefrena stosowano już gips prawdopodobnie przepalony z domieszką wapna i piasku kwarcowego. Zaprawy stosowane przez Greków opierały się głównie na wapnie, prawdopodobnie wynalezionym przez Persów. Krokiem milowym w rozwoju zapraw byli jednak Rzymscy budowniczowie, którzy znacznie poprawili właściwości mechaniczne i szybkość tężenia. Efekt ten uzyskali zwiększając w mieszance udział piasku i pucolany która występowała naturalnie na wyspie Puzzoli, w przypadku jej braku stosowano sproszkowaną ceramikę glinianą, którą nazwali „caementum”. Z biegiem czasu doświadczeni Rzymianie opracowali recepturę betonu (łac. „betonium”), który twardniał pod wodą. Umożliwiło to konstruowanie fundamentów mostowych i wielu innych budowli hydrotechnicznych. Składał się on z tłuczonej cegły, wapna, żużla paleniskowego i kamieni. Szczegółowe receptury mieszanek betonowych można znaleźć w działach Witruwiusza o budownictwie (I wiek p.n.e). Następnie od czasów Rzymskich do wieku XV następuje zatracenie technik budowy z zastosowaniem zapraw i betonów. Po wieku XVI technologia murarska z zastosowaniem spoiwa wapiennego wróciła do łask. Wiele lat póżniej w roku 1824, anglik Aspdinow opatentował pierwszy na świecie sztuczny cement Portlandzki. Umożliwiło to dalszy rozwój budownictwa betonowego.
Strona w budowie
www.pietroprojekt.pl